استفاده ابزاری تروریسم کرد از مسئله حقوق بشر

غرب آذربایجان و معضل زندانیان سیاسی کرد

                                                                                             اؤزگور نبی

مقدمه

شکنجه و اعدام انسان ها با هر وابستگی فکری  و طبقاتی امری مذموم و به دور از شان و کرامت انسانی است. در عصر جدیده  با تحولاتی که در مناسبات اجتماعی و انسانی صورت پذیرفته رعایت قانون و حقوق بشر، احترام به حقوق شهروندی ، دوری از خشونت ، دیالوگ، تبدیل به مبانی اجتماعی گردیده است. دولت های ممالک توسعه یافته  اروپایی در ایجاد روابط با کشور های در حال توسعه ویا عقب مانده  برای جلب نظر افکار عمومی کشور خود بحث حقوق بشر را در معادلات کلان اقتصادی و سیاسی جای می دهند.  سران کشورهای در حال توسعه نیز به خاطر گسترش ارتباطات جهانی و رشد فعالیت های حقوق بشری درجهان وضع رعایت حقوق بشر در کشورشان را بصورت نسبی بهبود داده اند.

 پارامتر های موجود در میثاق های بین المللی و نگرش جدید به مسئله حقوق بشر و رعایت حقوق شهروندی باعث گریده که اسامی ناقضان حقوق بشر و قربانیان نقض حقوق بشر در کشور های مختلف شناسایی و معرفی و تبدیل به سندی مهم در جهان شود. این اسناد  به مرور زمان در مراودات بین الملی دخالت داده شده و به تابلوی حقانیت و یا محکومیت افراد و یا جمع ها بدل می شوند.

علیرغم  رشد مثبت مسئله حقوق بشر در جهان، متاسفانه  گاها شاهد آن هستیم که  مسئله حقوق بشر از سوی گروه های فعال و دولت های مقتدر تبدیل به ابزار تحریف ، سرکوب، تصفیه فرهنگی سایرین می شود.

گروه های کرد فعال در مسئله حقوق بشر از جمله گروه هایی در جهان هستند که به علت دارا  بودن تشکیلات های سیاسی قوی و قدیمی و حمایت های بی دریغ لابی ارمنی، روس و اروپایی  از آن ها جایگاه برجسته ای در جهان خصوصا در سطح اروپا پیدا کرده اند. کوچکترین نقض حقوق شهروندی فعالین کارگری،دانشجویی، روزنامه نگاری و... کرد ها با تلاش گروه های حقوق بشری کرد با انعکاس گسترده ای روبرو می شود. در 30 سال گذشته بیانیه ها و اسناد منتشره گروه های حقوق بشری کرد به عنوان سند رسمی مورد قبول قرار گرفته و سیاسیون کرد از این اسناد به نحو احس استفاده ابزاری کرده اند و حتی در بسیاری موارد رهبران سیاسی و نظامی گروه های تروریستی کرد که با توسل به شیوه های وحشتناک تروریستی مشغول نبرد هستند عملکرد های غیر دمکراتیک و ضد بشری خود را در پس پرده اسناد حقوق بشر کتمان کرده اند.

یکی از این موارد که سال های متمادی با ملعبه قرار دادن مسئله نقض حقوق ملت کرد در ایران  از دید ناظران  پنهان نگه داشته شده، مسئله ادعا های ارضی و سند سازی گروه های تروریستی کرد بر غرب آذربایجان و اعمال تروریستی آن ها در این منطقه آذربایجان است. گروه های حقوق بشر  کرد در داخل ایران در اروپا و آمریکا در طول مدت فعالیت های شان با تحریف و سانسور حوادث  و بدون ذکر علل به وجود آمدن وقایع گزارش شده با سئو استفاده از آمار های کذایی تلاش نموده اند که غرب آذربایجان را کردستان و مردم ساکن آن را با اکثریت کرد قلمداد کرده و حوادث اتفاق افتاده در غرب آذربایجان را سرکوب ملت کرد معرفی نمایند. یکی از شیوه های این تبلیغ منفی انتشار آمار های کذایی اعدامین و زندانیان کرد در زندان مرکزی اورمیه و ارجاع آن به مجامع بین الملی  می باشد. با کمال تاسف در سال های گذشته به دلیل غفلت فعالین تورک آذربایجانی این شگرد و پروژه گروه های حقوق بشر کرد توانسته است که بصورت نسبی تاثیر خود ر ( با کمی گردش در موتور جستجوگر اینترنتی گوگل - ویکی پدیا می توان به گوشه های از این موفقیت پی برد) نشان دهد. البته لازم است خاطر نشان شود که در موفقیت گروه های حقوق بشر کرد خود سیاسیون تورک گرفتار در تار های عنکبوتی ایدولوژیکی ( هواداران  تورک گروه های سیاسی سراسر ایران که سال ها قبل هم دوش با همین مدافعان امروزی حقوق بشر در پایگاه های نظامی گروه های تروریستی کرد مشغول انجام عملیات های تروریستی بودند ) سهیم هستند. این سیاسون تورک مقیم اروپا و آمریکا کاسه داغ تر از آش شده  و در سند سازی گروه های حقوق بشر کرد بر علیه ملت تورک غرب آذربایجان یک گام جلوتر هستند.

این مقاله تلاش دارد با نگاهی اجمالی به دلایل انتقال محکومان جرایم عادی و سیاسی کرد به زندان مرکزی اورمیه ، ماهیت پروژه کردستانیزیسیون کردن غرب آذربایجان از سوی  تشکیلات های تروریستی کرد را از بابی دیگر( سئو استفاده از مسئله حقوق بشر) مورد تحلیل  و کند و کاش قرار دهد. باشد که فعالین حقوق بشر آذربایجان به این مسئله مهم که می تواند در صورت کم توجهی تبدیل به معضلی برای ملت آذربایجان شود توجه وافری داشته باشند.

نگاهی به پیشینه تاریخی :

از سال ها پیش با سیر صعودی مهاجرت قبایل ایلات کرد به غرب آذربایجان مردم تورک منطقه همواره با شرارت سران قبایل و یاغیان کرد دست و پنجه نرم می کردند. شیخ عبیدالله، اسماعیل سیمیتکو، زروخان، اشو و اسکندر خان و چته های ( در فرهنگ کردی افرادی که به راهزنی مشغولند چته می گویند) که آنان از جمله یاغیانی هستند که پیشینه بسیار بدی در یاغی گری در منطقه غرب آذربایجان دارند. این یاغی ها که مامن شان عمدتا کوه های صعب العبور اطراف شهرهای غرب آذربایجان بود گاها با ماموران دولتی درگیر و گرفتار ژاندارم ها (در آن ایام در بین مردم  به ماموران حکومتی ژاندارم که همان نیروهای ژاندارمری بودند اطلاق می شد) می شدند. آنها بعد از دستگیری به دلیل امنیت نسبی و تسلط قوای دولتی و مرکز استان بودن به اورمیه منتقل و بعد از طی مراحل مختلف زندانی و یا اعدام می شدند. تا انقلاب 57 ایران این گونه اعدام و زندان ها به دلایل:

1-      کم تجربگی و ناپختگی گروه های سیاسی کرد

2-      عدم گسترش مباحث حقوق بشری در سطح جهان

3-      حمایت کشور های اروپایی و آمریکا از رژیم سابق ایران

4-      ماهیت یاغی گری زندانیان و اعدام شدگان

5-      عدم گسترش دستگاه های ارتباطی

از حساسیت کمی برخوردار بود. ولی با تغییر رژیم در ایران و ظهور جریان های سیاسی مخالف رژیم ایران ماهیت مسئله دگرگون شد و این دگرگونی و تبعات آن باز گریبان مردم بی دفاع غرب آذربایجان را گرفت.

انقلاب 57 ایران و تغییر تاکتیک گروه های تروریستی کرد در غرب آذربایجان:

بعد از انقلاب 57 ایران و با قدرت گرفتن حکومت اسلامی  رو در رویی سیاسی گروه های  مخالف  حکومت جدید رفته رفته به جنگ های قهرآمیز و مسلحانه تبدیل گردید. از سال های 59 – 60 گروه های مسلح کرد نیز به رهبری حزب دمکرات کردستان در توهم ایجاد کردستان بزرگ با شعار" خودمختاری به کردان ، آزادی به ایران" غرب آذربایجان را آماج حملات خود قرار دادند.  در این سال ها  با عملیات  گروه های تروریست کرد غرب آذربایجان تبدیل به صحنه ترور، انفجار و تصفیه های نژادی بود و شهرهای غرب آذربایجان هر روز شاهد قتل و غارت منازل و اتومبیل ها  بود. این تروریست ها حتی به کاسبکاران تورکی که سالهای متمادی با دستفروشی در دهات کردنشین منطقه گذران زندگی مر کردند رحم نکرده و آنان را به قتل رساند ند.( اسامی و مشخصات  تعدادی از این شهیدان تورک موجود است)

نقطه اوج اعمال تروریستی گروه  های مسلح کرد که باید هم ردیف جنایت علیه بشریت نام مطرح شود، اخراج اجباری صد ها خانواده تورک از  شهر های اشنو، خانا( پیرانشهر) و سویوق بولاق ( مهاباد) و کشتار بی رحمانه مردم مظلوم سولدوز( نقده) بود.

 مبارزه ادعایی گروه های تروریست کرد در مبارزه انقلابی و قهر آمیز با حکومت مرکزی ایران جای خود را به تروریزیم کور و حمله علیه مردم بی دفاع تورک غرب آذربایجان داده بود. تروریست ها برای ایجاد نارضایی و نا امنی منابع اقتصادی، کشاورزی،تجارتی، تاسیسات آب و برق و راه های مواصلاتی را هدف بمب های خود قرار می دادند. متاسفانه  در آن اوضاع و احوال دهشت آلود سرکوب قهر آمیز و کور  گروه های مسلح کرد از سوی حکومت ایران نتایج بد تری را برای غرب آذربایجان به ارمغان آورد که بعد از گذشت چندین سال هنوز گروه های تروریستی کرد به یاد آوری مظلومانه این سرکوب ها پرداخته و با توسل به آنها تبلیغات گسترده ای را به نفع خود آغاز کرده اند.

عناصر وابسته به گروه های  تروریستی کرد که در غرب آذربایجان  بوسیله نیروهای پاسدار انقلاب و یا کمیته های انقلاب اسلامی دستگیر می شدند جهت بازجویی به اطلاعات سپاه پاسداران( ساختمان سابق ساواک در اورمیه) منتقل و بعد از آن به زندان مرکزی اورمیه ( جاده اورمیه – دریا) انتقال می یافتند و بعدا  با حکم محاکم شرع و دادگاه های انقلاب اورمیه که همگی از وابستگان مذهبی  حکومت اسلامی( خلخالی، موسوی تبریزی، جواهری، غفاری آذر و...) تشکیل می شد به اعدام می شدند. این شدت عمل حکومت ایران با انعکاس وسیع جهانی روبرو شده و  وابستگان گروه های تروریستی کرد ادعا می کردند که حکومت ایران در کردستان!!!  مردم  و فعالین کرد را سرکوب می کند.

از سال سال 1360 تا 1367 ( حوادث خونین تصفیه زندانیان سیاسی در زندان های ایران) آمار زندانیان سیاسی اورمیه به ترتیب زیر بود:

1-      حزب دمکرات کردستان که عمدتا از سایر نقاط به زندان اورمیعه منتقل شده بودند.

2-      سازمان مجاهدین خلق ایران

3-      حزب زحمت کشان کردستان ( کومله)

4-      چریک های فدایی خلق ( اقلیت)

5-      چریک های فدایی خلق ( اکثریت)

6-      تعداد معدودی از افراد پیکار،حزب توده، آرمان مستعضفین، گروه فرقان ...

از همان سال ها تا به امروز شاخه های مختلف گروه های تروریستی کرد در خارج از ایران با عناوینی چون جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی کرد ستان، کمیته دفاع از خانواده های زندانیان سیاسی کردستان، کمیته های دانشجویی دفاع از حقوق بشر کردستان و کمپینک های دفاع از حقوق بشر حول سه محور اساسی:

 الف: محکومیت جهانی جمهوری اسلامی در نقض حقوق بشر ملت کرد

ب : مطرح ساختن مبارزات ملی کرد ها در سطح جهان

ج : کردنشین جلوه دادن غرب آذربایجان که آرزوی دیرینه آنان است.

فعالیت های خود را آغاز کردند. این افراد به ظاهر مستقل و فعال در امر حقوق بشر که می بایست بدور از غرض ورزی های سیاسی به دفاع از ملت کرد و سایر انسان های تحت ستم  می پرداختند با سئو استفاده از مسئله حقوق بشر ، بصورت هدفمند و مغرضانه آمار هایی غلط  و مجهولی را از شرایط اقلیت مهاجر کرد ساکن غرب آذربایجان ارائه داده و تلاش نمودند که غرب آذربایجان را متعلق به کرد ها معرفی نمایند.

اوضاع کنونی:

با گسترش حوزه فعالیت گروه تروریستیPKK و ظهور گروه  های تروریستی PJAK - HPG  بار دیگر مناطق غرب آذربایجان را با پدیده جدیدی از تروریسم روبرو ساخت.  تغییر رویکرد گروه های تروریستی کرد از سوسیالیسم انقلابی به  ناسیونالیسم افراطی کردی ( کورد میللیت چیلیکی)  باعث آن شد که توهم ایجاد کردستان بزرگ در اذهان این گروه ها جدی تر شده و تمرکز تبلیغی  گروه های تروریستی کرد به غرب آذربایجان بیشتر شود. وابستگان  این گروه های تروریستی با بهره گیری از مسئله نقض حقوق بشر در ایران تلاش جدی خود را برای برجسته کردن آمار زندانیان سیاسی ، تعداد اعدام  و کشته شدگانشان در در گیری های نظامی( البته لازم است اشاره شود بعضا در این  آمار های کذایی اسامی کردهایی نیز که به  جرم مواد مخدر، فحشا، مشروبات الکلی، تجارت اسلحه ، ربا، قتل ، راهزنی مسلحانه و... افزوده می شود) آغاز نمودند تا  ادعاهای واهی خود بر غرب آذربایجان را موجه تر جلوه می دهند. این وابستگان گروه های تروریستی کرد حتی در مواردی مجرمان جرایم عادی و جنایتکاران را نیز به لیست زندانیان سیاسی کرد افزوده و از آن بهره برداری سیاسی کرده اند.

بر حسب آخرین آمار و تحقیقات انجام گرفته قریب به 80 نفر در بند سیاسی  زندان مرکزی اورمیه محبوس می باشند. از این تعداد 1 نفر حبس ابد ( عضو سابق سازمان مجاهدین خلق)، 3 نفر فعال حرکت ملی آذربایجان ( ائلیاز یئکنلی، ائلمان نوری، هادی حمیدی) و چند نفر نیز پاکسانی و افغانی( ظاهرا این افراد در رابطه با گروه های القاعده دستگیر شده اند)  می باشند. تعداد قابل توجهی از این افراد از کرد های کشور های عراق، تورکیه و سوریه می باشند که برای انجام عملیات های تروریستی وارد خاک آذربایجان شده و بعد از دستگیری به زندان مرکزی اورمیه منتقل شده اند. تعداد انگشت شماری نیز از عناصر تروریستی هستند که حین انجام عملیات های تروریستی در شهرهای ماکی، سلماس، خوی، اورمو، سولدوز، اشنو،خانا( پیرانشهر)، سردشت، بوکان، سویوق بولاغ ( مهاباد) و حتی مریوان دستگیر و به زندان مرکزی اورمیه انتقال یافته اند.  در بین این محبوسین  تعداد زیادی انسان  بی سواد و روستایی از مهاجرین کرد به غرب آذربایجان نیزمی باشد که صرفا به جرم پناه دادن به عناصر تروریستی دستگیر شده اند و فعالین به ظاهر حقوق بشر کرد از آنان به عنوان مبارزین کرد یاد می کنند. 

حال جریان های تروریستی کرد با توسل به فعالیت های تبلیغی به ظاهر حقوق بشری خود برای تئوریزه و عملی کردن نقشه کردستانسیون کردن غرب آذربایجان ، با کتمان ماهیت تروریستی  این افراد که عامل  کشته شدن صد ها انسان بی گناه هستند ، بدون ذکر موقعیت سیاسی و وابستگی کشوری و دلیل انتقال شان به زندان اورمیه، غرب آذربایجان را منطقی عمدتا"  کرد نشین و تحت سرکوب دولت ایران قلمداد و تبلیغ می کنند.

عناصر تروریست کرد  که از کشور های مختلف برای انجام عملیات تروریستی وارد خاک غرب آذربایجان شده اند بعد از دستگیری و قبل از انتقال شان به زندان مرکزی اورمیه مدتی  در بازداشتگاه های نیروی انتظامی و وزارت اطلاعات به سر می برند( بسیاری از فعالین حرکت ملی آذربایجان در دوران بازداشت شان با این افراد در یک بند بوده اند) در این مواقع شبکه های به ظاهر حقوق بشری و خبرنگاری ( جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی کردستان شرقی ، روزنامه نگارانی مانند مسعود کردپور و...) گروه های تروریستی کرد با تبلیغات وسیع ادعا می کنند که فعالین کرد در کردستان شرقی!!! هدف سرکوب قرار گرفته شکنجه و اعدام می شوند. موارد بسیاری  برای افشا این مسئله موجود است.  با دقت به مطالب این دو سایت براحتی می توان دریافت  که چگونه خبر ها به صورت  ماهرانه و هدفدار تنظیم می شود.                http://www.urmiye.com/modules.php?name=News&file=article&sid=491%20-%2033k   

http://www.rojhelat.se/files/farsi.php?id=1043

برای آگاهی بیشتر از عمق مسئله  کافی است به نمونه خانم "آیفر سور سو"  اهل کشور تورکیه و عضو سازمان تروریستیPKK  که با نام مستعار "سیلان آراس" و با کسوت خبرنگاری وارد خاک غرب آذربایجان شده بود و بوسیله نیروهای دولتی ایران کشته شد و  خبر صدور حکم اعدام حکمت حسن دمیر( اهل کشور تورکیه) که از فرماندهان ارشد گروه تروریستی PJAK بوده و بعد از دستگیری به زندان مرکزی اورمیه انتقال یافته است اشاره کنیم.

 آن گونه که در سطور نخستین مقاله نیز اشاره کردیم شکنجه و اعدام  انسان ها با هر اندیشه و مرامی به دور از شرافت انسانی می باشد و محکوم است ولی سو استفاده  ابزاری از مسئله حقوق بشر بر علیه ملت دیگر و  سند سازی جهت غصب اراضی دیگران نه تنها قابل قبول نیست بلکه خود نمونه بارز نقض حقوق بشر و حقوق شهروندی دیگران است . با افشا و فعالیت های علمی و منطقی در سطح جهان می توان تروریست هایی را که  با نام  و بهانه آزادی و مبارزه  انقلابی  لوله تفنگ خود را  بسوی حقوق انسانی ، مدنیت و تمدن بشری ، انسانیت ، کانون های خانواده  و زنان و کودکان معصوم نشانه رفته اند رسوا کرد. این موارد، حساسیت بیشتر فعالین حرکت ملی آذربایجان خصوصا فعالین حرکت ملی در غرب آذربایجان را می طلبد.